AI സഹായത്തോടെ തയ്യാറാക്കിയ സാങ്കൽപ്പിക സാഹിത്യകഥ · Today Mirror
രാവിലെ ബസിൽ ജനലിനരികിലെ സീറ്റ് ലഭിച്ചതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ നന്ദൻ പുസ്തകം തുറന്നു. ഓഫീസിലെത്തുന്നതിനു മുമ്പ് ഒരു കഥ പൂർത്തിയാക്കണം എന്നായിരുന്നു തീരുമാനം. അടുത്ത സ്റ്റോപ്പിൽ കയറിയവരുടെ തിരക്ക് അയാൾ പേജിനപ്പുറം ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
കഥയിലെ കഥാപാത്രം നഗരത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു വൃദ്ധയായിരുന്നു. അവളുടെ സംസാരിക്കാൻ കിട്ടാത്ത അവസരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഖണ്ഡികയിൽ നന്ദൻ നിർത്തി. അപ്പോഴാണ് സമീപത്ത് നിന്നിരുന്ന സ്ത്രീയുടെ കൈയിലെ സഞ്ചി അയാളുടെ മുട്ടിൽ തട്ടിയത്. അയാൾ ആദ്യം അസ്വസ്ഥനായി മുഖം ഉയർത്തി.
സഞ്ചിയിൽ മരുന്നും ചെറിയ ഭക്ഷണപ്പൊതിയുമുണ്ടായിരുന്നു. സ്ത്രീ എവിടെയാണ് ഇറങ്ങേണ്ടതെന്ന് കണ്ടക്ടറോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു. നന്ദൻ സീറ്റ് വിട്ടുകൊടുത്തു. അതിന് വലിയ കാരുണ്യപ്രവൃത്തി എന്ന പേര് അയാൾ നൽകിയില്ല. പുസ്തകത്തിലെ അനുഭവം പുറത്തുള്ള ഒരു ആവശ്യം കാണാൻ അയാളെ സഹായിച്ചിരുന്നു.
സ്ത്രീ ഇരുന്നശേഷം ആശുപത്രിയിലേക്കുള്ള വഴിയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. നന്ദന് കൃത്യമായി അറിയില്ലായിരുന്നു. അറിയാത്ത വഴി ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നതിനുപകരം കണ്ടക്ടറുടെ സഹായം തേടി. കരുതലിനൊപ്പം അറിവിന്റെ പരിമിതി അംഗീകരിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.
അടുത്ത സ്റ്റോപ്പിൽ മറ്റൊരാൾ വഴികാണിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞു. സ്ത്രീയുടെ ആശങ്ക കുറയുന്നതു നന്ദൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ ചെറിയ സംഭാഷണം കഥയിലെ വൃദ്ധയുടെ അനുഭവവുമായി കൃത്യമായി ഒത്തുപോകുന്നില്ലായിരുന്നു. ജീവിതത്തിലെ മനുഷ്യനെ കഥയുടെ മാതൃകയിൽ ഒതുക്കാതെ കേൾക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.
ഓഫീസിലെത്തുമ്പോൾ കഥ പൂർത്തിയായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ പൂർത്തിയാക്കാത്ത പേജിനെക്കുറിച്ച് അയാൾക്ക് പഴയ അസ്വസ്ഥത തോന്നിയില്ല. വായന സമയം ചെലവാക്കുന്ന സ്വകാര്യപ്രവൃത്തി മാത്രമല്ല; ശ്രദ്ധ പുറത്തേക്കു തുറക്കുന്ന അവസരവുമാകാം എന്നു അയാൾ മനസ്സിൽ കുറിച്ചു.
വൈകുന്നേരം പുസ്തകം വീണ്ടും തുറന്നപ്പോൾ അന്നത്തെ ബസ് യാത്രയും വായനയിൽ ചേർന്നു. കഥയുടെ അവസാനം അതേപോലെ നിലനിന്നു; അതിലേക്കു എത്തുന്ന നന്ദന്റെ വഴി മാത്രം മാറിയിരുന്നു. പേജിനും ജനലിനുമിടയിലെ ചെറിയ ദൂരത്തിൽ ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ ഇടം കണ്ടെത്തി.
